Start Vestdijk lees- en luistergroep in Harlingen

In Harlingen start op initiatief van Roeleke Naber (lid van de Vestdijkkring) een Vestdijk lees-/luistergroep.
Maandelijks op maandagochtend komt een groepje bij elkaar in het Heerenlogement op Franekereind 23 in Harlingen (28 januari, 25 februari 25 maart, 8 april, 6 mei 2019).
Er hebben zich inmiddels al acht personen aangemeld voor de eerste bijeenkomst op 28 januari in het restaurant ´t Heerenlogement over het thema ´Vestdijk, een tijdgenoot van je grootouders.´

Contact: roelekennaber@hotmail.com tel. 0517795018

WvW, 10 januari 2019

Terug omhoog

In memoriam: Mieke Vestdijk – van der Hoeven

 


In memoriam: Mieke Vestdijk – van der Hoeven (24 maart 1938 – 30 december 2018)

Voor Mieke Vestdijk heb ik altijd warme gevoelens gehad. Ontmoette ik haar, dan was ik onder de indruk van haar energie, haar strijd om naam en eer van haar overleden man hoog te houden. Steeds was zij aanwezig bij symposia, prijsuitreikingen, herdenkingen en onthullingen van beelden, plaquettes met gedichten van Vestdijk. Een kritische volger, dat wel, want aan een ‘fanclub’ had zij geen behoefte.

Tot intens genoegen kreeg ik bij de eerste persoonlijke kennismaking in het voorjaar van 2009 een rondleiding in de Torenlaan, beginnend in de tuin met de vissenvijver, boven bewonderde ik Vestdijks voormalige werkkamer, en de naastgelegen kleine kamer met de grote verzameling grammofoonplaten en ten slotte de steile trap op naar de vertimmerde zolder waar Mieke haar uitgeverij Mycena Vitilis gehuisvest had. Terug in de woonkamer wees zij objecten aan die tot de memorabilia van Simon behoorden. Met grote toewijding en precisie is zij werk van Vestdijk blijven uitgeven; tot op het laatst toe, toen zij voor verpleging huis en laan vaarwel moest zeggen. Ik was onder de indruk van het veelal ambachtelijke handwerk dat juweeltjes heeft opgeleverd, vooral die met Miekes persoonlijke herinneringen en toelichtingen. Haar boek Afscheid van Simon (1993) kende ik, als ook haar fraaie bloemlezing Mieke kiest Simon (1998). Na die eerste ontmoeting keerde ik mijmerend huiswaarts met in gedachte: ‘Van Simon is zij nog lang niet los’. Daar zat ook een probleem.

Mieke Vestdijk is gemakkelijk geslachtofferd onder het juk van ‘de verschrikkelijke schrijversweduwen’. Weduwen die als een Cerberus waken over de literaire nalatenschap. Corine Spoor schreef erover in De Tijd. Mieke kwam nooit meer van dat odium af. Het conflict met Hans Visser, de eerste biograaf, had al een inbedding nog voor er één letter geschreven was. Van meet af aan stond Mieke een andere biograaf voor ogen. Zij heeft verschillende kandidaten ook benaderd, Hella Haasse, Maarten ’t Hart en ook Nelleke Noordervliet, maar geen van hen voelde er voor om uiteenlopende redenen. Mieke wilde een literaire biografie, waarin met literair schrijverschap de aandacht vooral gericht werd op de literaire nalatenschap van Vestdijk, minder op de private handel en wandel van de kunstenaar.

In de grond van de zaak was zij het niet eens met het uitgangspunt voor de eerste biografie, dat volgens haar te veel neerkwam op ‘cherchez la femme’ om werk en leven van Vestdijk op elkaar te betrekken. Maatschappelijke ontwikkelingen hebben er toe bijgedragen dat er een steeds grotere belangstelling is gekomen voor de autobiografische achtergronden van het werk van auteurs. Dit ging gepaard met meer aandacht voor het privéleven. Voyeurisme als kenmerk van het schrijverschap is nota bene een thema dat in het werk van Vestdijk zelf volop aanwezig is. Vooral de biografie is als genre uitgegroeid tot ‘een geoorloofd voyeurisme’, schreef ik eerder in de Vestdijkkroniek. Mieke kon er zich niet naar voegen. Die strijd was niet te keren, maar zij was wel ingenomen met de biografie van Wim Hazeu. Zij werd ook milder met het opgroeien van kinderen en kleinkinderen; en bekroonde haar juridische studie met een doctoraat. Vooral haar trouw en toewijding aan het werk van haar man verdienen meer bewondering dan zij gekregen hebben.

Dat zij nu ruste in deze vredige en voortdurende herinnering.

Wilbert van Walstijn

hoofdredacteur Vestdijkkroniek


In 1956 tekende de 17-jarige Mieke van der Hoeven een portret van Simon Vestdijk. Zij kreeg daarvoor een lang gedicht van Vestdijk terug. Daar moest het bij blijven.

Mieke schreef daarover de volgende dichtregels:

 Graag zou ik U nog eens willen teek’nen, spreken
Welk motief is er dat men mij dat verbiedt?
Och, waarom waart gij mijn vader dan toch niet.

 In 1965 trouwde Mieke Vestdijk.
Op de verlaten werkkamer van Simon Vestdijk prijkte bovenstaande foto van Mieke.


 

Terug omhoog

Van foto, naar tekening, naar artikel

Onlangs stuitte ik op een getekend portret van Simon Vestdijk, afgebeeld bij een recensie van ‘Stomme getuigen’ en ‘De Poolsche ruiter’ in het voormalige Vlaamse weekeindblad De Spectator van zondag 16 maart 1947 (p 187). Dit blad werd uitgegeven van 1945-1950.

De vervaardiger is de Vlaming Marc Neels (1922-2016), die als stripauteur onder het pseudoniem Marc Sleen bekendheid geniet van vooral de decennia lange krantenstrip De avonturen van Nero & Co. Hij heeft zelfs een eigen museum in Brussel.

Voor voornoemd blad, gewijd aan staatskunde, sociologie, economie, kunst en geestesleven, illustreerde Neels onder meer met portretten van internationale politici, wetenschappers, kunstenaars en schrijvers.

Het portret is getekend naar een foto van Vestdijk rond 1945. Het leek mij een aardige geste de Vestdijkredactie ervan op de hoogte te stellen. Misschien voor publicatie? Het meegestuurde artikel is incompleet. De reden daarvan is dat ik het portret tegenkwam in het onlangs verschenen boek Marc Sleen in De Spectator 1945-1950, waarin alleen de pagina’s met een illustratie van Neels zijn opgenomen.

Jos Hilkhuijsen, lid Vestdijkkring, 3 december 2018

 

Terug omhoog

Maarten ’t Hart over de toekenning van de Ina Dammanprijs

Hans van Velzen, voorzitter van de Vestdijkkring, interviewde in augustus Maarten ’t Hart naar aanleiding van de toekenning van de Ina Dammanprijs 2018. Omdat Maarten ’t Hart niet aanwezig was bij de uitreiking van de Anton Wachterprijs en Ina Dammanprijs op 10 november in Harlingen werd aldaar een video van dit interview vertoond, die was opgenomen door Boekhandel Broekhuis.

U kunt dit interview hier bekijken. (mp4-bestand)

   

De motivering van de Vestdijkkring voor de toekenning, zoals uitgesproken door Wilbert van Walstijn in Harlingen, kunt u hier lezen: Motivering-ID-prijs-2018 (pdf-bestand)

Maarten ’t Hart bedankte de Vestdijkkring voor de Ina Dammanprijs aldus:

Blij verrast ben ik dat de jury mij de Ina Dammanprijs heeft toegekend. Ik heb het altijd als volkomen vanzelfsprekend ervaren om mijn schatplichtigheid aan Vestdijk, telkens als daar een goede gelegenheid voor was, te memoreren zoals onlangs nog in mijn herziene Bach-boek. Vestdijk blijft voor mij nu eenmaal de hoogste top in de Nederlandse literatuur en dat probeer ik zo achteloos mogelijk telkens te demonsteren door hem, waar het ook maar te pas komt, te noemen, te eren en te citeren.

Daarbij heb ik eerlijk gezegd nooit ook maar een moment beoogd met mijn citeerdrift de Ina Dammanprijs te winnen, of daar zelfs maar aan gedacht – dus voor mij kwam deze toekenning totaal onverwacht. Ik kan en mag er uit opmaken dat mijn Vestdijk-verering niet onopgemerkt is gebleven en dat verheugt me zeer en beschouw ik als een aansporing om op de ingeslagen weg door te gaan.

HT, 14 november 2018

Terug omhoog

Foto’s Vestdijkdag 10 november in Harlingen

Een link naar de fotoserie van de uitreiking van de Anton Wachterprijs en Ina Dammanprijs en van de literaire avond ‘Terug tot Anton Wachter’ in de Grote Kerk van Harlingen op 10 november 2018.

(Ook opgenomen zijn enkele foto’s van een voorstelling ‘Waddingen’, georganiseerd door Lân fan taal in hotel Anna Caspararii op 11 november, over de roman Anna Casparii van Theun de Vries.)

HT, 11 november 2018

Terug omhoog

Kalender: Activiteiten

november 2019
M D W D V Z Z
« sep    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

Categorieën